Leander Hamelink, me and my MTB

Een nieuw jaar, een nieuwe website.. Enkel de start was eerder dan gepland op zaterdag 7 januari 2017 in Egmond. De website zal verder onder handen genomen en oude herinneringen zullen binnenkort weer terug te vinden zijn.

EPE 7 januari 2017

 

Vrijdagmiddag kwam er plots een berichtje binnenvallen of ik toevallig in Egmond zou starten. “Nee.. Eigelijk niet, ik heb op het moment geen strandfiets..” ‘Als wij nou een strandfiets regelen? Wil je dan voor Team Theo Schilder in de businessrace meedoen?’ Ehmmm even over nadenken..
Zo waren zowel Eline als ik zaterdagochtend al ruim voor 6.30 uur onderweg naar Egmond. Spiegelglad was het. Nadat ik de tweede auto in de vangrail had zien schuiven begon ik toch te denken: is dit wel zo verstandig? Eline had al opgezocht of treinen misschien niet slimmer zou zijn. Maar vanaf het Zeeuwse was dit geen optie. Tot aan Rotterdam was het blij dat ik glij, daarna begon het gelukkig wat meer op autorijden te lijken en kon ik zelfs hele stukken 90 km/u rijden. Zo kwamen we gelukkig nog redelijk op tijd aan in Egmond.
Bij Theo Schilder was het al redelijk druk, en al snel kreeg ik “mijn”fiets overhandigd. Zadel netjes op hoogte, juiste lengte stuurpen. Prima geregeld! Snel de pedalen en Garmin er op en opwarmen dacht ik. Maar de plannen waren de fietsen in het startvak zetten, samen met mijn teammaten-voor-één-dag. Jammer van het niet opwarmen en niet wennen aan de fiets.
Op de terugweg van het startvak naar de sporthal, legde Michel uit wat het plan was. Ik was al met een bang hartje naar Egmond gereden: al bijna een jaar niet meer op het strand gereden, vreemde fiets. De verwachtingen van het team maakten me nog nerveuzer..
Zo worstelden we ons enkele minuten (voor mijn gevoel waren het seconden) een overvol startvak in. De fietsen los maken, dikke jas uit en aan Eline geven (thanks again). En enkele seconden later waren we al onderweg.
Ik had ongeveer één minuut de tijd om aan de fiets te wennen. Daarna kwam de strandopgang.Wonderwel kwam ik er fietsend doorheen. Wel met moeite, daar de originele eigenaar van “mijn”fiets met een 46 buitenblad, 11-27 cassette en een supersmal stuurtje rijdt en ikzelf heb een iets kleiner verzet en een veeel breder stuur. Ver voor me zag ik mijn teammaten-voor-één-dag al goed vooraan het peleton zitten. Ik had een klein gaatje en iemand die het voor me dicht wilde rijden. Jammer genoeg lukte dit niet en moest ik zelf even flink aan de bak.
Na aangesloten te zijn in het peleton bleef het eigenlijk tot aan het keerpunt mooi gesloten. Wel veel uitbraken voorin maar deze werden iedere keer gepareerd. Ik zag enkele malen een Schildercoureur, die probeerde weg te komen, dus meer als afstoppen of verstoppen zat er voor mij niet in. Bij het keerpunt aangekomen wilde ik mooi van voren zitten, maar helaas gingen een stel rennners op een hoop en moest ik er rond door het losse zand. Weg snelheid, en direct een heleboel mobiele chicanes voor mijn neus. Dan maar geprobeerd nog wat recht te zetten met wind in de rug. Zo goed als volgas richting Castricum, maar na tien minuten zo goed als volgas begon ik op de vreemdste plekken kramp te krijgen. Als ik wat rustiger ging rijden gingen de krampen langzaam weg, maar terug op stoom bleven de krampen terugkomen. Waarschijnlijk door de iets andere zit en gebrek aan gewenning aan “mijn fiets”. Nadat ik besefte dat een strakke tijd er niet in ging zitten, heb ik me bezig gehouden met afstoppen en storende factor zijn bij andere teams. Met krampen tot achter mijn oren reed ik Egmond terug in en mochten we het podium op als tweede team met enkele seconden voorsprong op het derde team.